Puszcza Białowieska
Data: 04-05-2013 o godz. 14:33:27
Temat: Nauka


To ostatnie siedlisko naturalnego lasu nizinnego Europy. Puszcza Białowieska jest nie tylko ostoją jednego lub kilku gatunków. To nie tylko miejsce, gdzie po II wojnie światowej został przywrócony naturze wymierający żubr. Pod osłoną wiekowych dębów w każdym centymetrze gleby, w każdej warstwie lasu trwają unikalne procesy skomplikowanego cyklu życia, niezmiennego od tysięcy lat…



W Puszczy Białowieskiej można poczuć się jak w ogromnym skansenie natury. Najstarsze dęby liczą setki lat. Przez wieki puszcza stanowiła dobra książęce, królewskie, wreszcie carskie. Białowieskie ostępy były miejscem polowań władców, którzy chronili swoje włości, zakazując karczowania lasu pod osady i pozyskiwania zwierzyny. Przez długi czas była trudno dostępnym obszarem i nie opłacało się eksploatować cennego surowca na dużą skalę. Dzięki temu pierwotna knieja przetrwała w stosunkowo nienaruszonym stanie aż do czasów I wojny światowej, kiedy zaczęto trzebić drzewa na niespotykaną wcześniej skalę. W 1919 roku padł ostatni żubr. Na szczęście już w roku 1921 objęto ochroną najcenniejszy fragment pierwotnego lasu. Wtedy wyznaczono leśnictwo „Rezerwat”, które w 1932 roku przekształcono w Park Narodowy w Białowieży. Białowieski Park Narodowy (taką nazwę nadano mu 1947 roku) zajmuje obecnie 10,5 tys. ha, w tym obszar ochrony ścisłej (około 5000 ha). W 1976 roku zaliczono go do Rezerwatów Biosfery UNESCO, a w 1979 wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego  UNESCO.

Puszcza Białowieska leży na Równinie Bielskiej, a jej rzeźbę urozmaicają wzgórza powstałe w wyniku cofania się lądolodu. W krajobrazie zdecydowanie dominują lasy, zajmujące ponad 90% powierzchni. To właśnie one decydują o unikalnym klimacie regionu. Zachowała się tu wielogatunkowa i wielowiekowa struktura drzewostanu, który nie był sadzony ręką człowieka- około jednej trzeciej obszaru polskiej części Puszczy Białowieskiej to lasy naturalne. O dostęp do światła rywalizują w niej aż 24 gatunki rodzimych drzew, w tym ponad 500- letnie dęby. Blisko połowa lasów to grądy, w których przeważają dąb i grab z domieszką lipy oraz świerka. W dolinach większych rzek: Narewki, Hwoźnej i Leśnej, gdzie wilgotność terenu jest najwyższa, występują głównie łęgi jesionowo- olszowe. Na powierzchniach oddalonych od wody przodują bory mieszane, a suche gleby piaszczyste stanowią podłoże dla boru sosnowego. W bezodpływowych, wilgotnych nieckach spotyka się ols. Przy znacznym wzroście nasycenia gruntu wodą tworzą się w nich torfowiska wysokie, umożliwiające rozwój boru bagiennego.

W Puszczy Białowieskiej zaobserwowano około 1100 gatunków roślin naczyniowych, m. in. niezwykle rzadkiego w Polsce storczyka- storzana bezlistnego. Rośnie tutaj 3000 gatunków grzybów, około 350 gatunków porostów i prawie 250 gatunków mchów.

Białowieski Park Narodowy jest siedliskiem 58 gatunków ssaków. Występuje w nim zarówno najmniejszy ich przedstawiciel w naszym kraju- ważąca zaledwie 4 g ryjówka malutka, jak i kolos Europy- osiągający 1000 kg żubr. Obecnie białowieska populacja tych królewskich zwierząt liczy około 400 osobników. Można tu również spotkać wszystkie, poza niedźwiedziem brunatnym, ssaki drapieżne, jakie żyją w Polsce.







Artykuł jest z Publiczna Szkoła Podstawowe im. Tadeusza Kościuszki w Błędowie
http://www.bledow.edu.pl

Adres tego artykułu to:
http://www.bledow.edu.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=1525